Transparency International podaje prostą definicję korupcji politycznej, określając ją jak przekręt powierzonej władzy wskroś przywódców politycznych na rzecz uzyskania prywatnej korzyści, celem zwiększenia swej władzy to znaczy bogactwa; nie musi traktować przekazywania pieniędzy, być może przyswajać formę "handlu wpływami" innymi słowy obdarzania specjalną przychylnością, co zatruwa politykę także zagraża demokracji.[1] Choć do wnętrza definicji mówi się o przywódcach politycznych, demoralizacja polityczna tyczy się również urzędników państwowych, którzy do wnętrza ramach swoich kompetencji reprezentują wyższe organy piszczałkowe władzy, wewnątrz tym podobnie przywódców politycznych.
Ważną cechą aktów korupcji jest to, że są to działania bezprawne, tudzież wobec tego nie mieszczące się wewnątrz ramach praktyk dopuszczanych na wskroś przepisy obowiązujących aktów prawnych (konstytucji, ustaw, rozporządzeń, kodeksów, regulaminów itp.). Innymi słowy ten który korumpuje, próbuje zbytnio pomocą oferowanych dóbr plus korzyści zaprosić daną osobę do działań bezprawnych innymi słowy naruszających przyjęte wskroś daną instytucję zasady działania; mogą też istnieć to działania sprzeczne z obowiązującymi zasadami moralnymi. Na tym tle nie jest działalnością korupcyjną tzw. lobbing wewnątrz polityce, tudzież wówczas usiłowanie wpłynięcia na decyzje podejmowane na wskroś daną władzę, ponieważ jego działanie podlega normom prawnym oraz nie prawdopodobnie zobowiązać się z dawaniem czyli przyjmowaniem łapówek; stanowi przypadek działań parakorupcyjnych.
W podsumowaniu swojej pracy porównawczej ponad korupcją polityczną Eva Etzioni Halevy stwierdza, że nie zależy niewiasta odkąd gildia dodatkowo interesów danych klas społecznych, ani od momentu charakteru plus kultury politycznej szerokiej publiczności (rank and file public), lecz od momentu kultury elity politycznej dodatkowo struktur politycznych, którymi rządzi. Na jej bytowanie ma wpływ wymieszanie się struktur administracyjnych także politycznych, ingerowanie polityków także polityki partyjnej do wnętrza sprawy biurokracji, dostępność biurokratycznych środków na rzecz potrzeb partii politycznych.[2]
O korupcji politycznej pisze ponadto Maria Jarosz do wnętrza książce "Władza. Przywileje. Korupcja"[3] twierdząc, że jest niewiasta tradycyjnie związana z zachowaniami ludzi, zarówno wewnątrz Rzeczypospolitej szlacheckiej, jako oraz w środku czasach współczesnych. Wg niej ma styl ponadczasowy, obojętnie jak jej zasięg także formy zmieniają się odpowiednio do sytuacji.
Cytuje kobieta jeden z pierwszych przejawów łapówkarstwa z tekstów Galla Anonima:
W tekście możemy też przeczytać, że branie łapówek na wskroś ważnych przedstawicieli władzy wykonawczej, ustawodawczej oraz sądowniczej nie było rzeczą cechującą zaledwie polską szlachtę. W Rosji np. na wskroś wieki mówiono, że nie jest istotne, jaką pensję otrzymuje ustalony sędzia, wprost przeciwnie ważne jest jakie ma dochody. W Polsce, w charakterze pisał Janusz Tazbir, łapówkę na rzecz sędziego "mógł ustanowić zarówno zgrabny koń, w charakterze beczułka wina, szczerozłota taca pełna pomarańcz, wreszcie kocioł z talarami (...) Mniej zamożni lub w wyższym stopniu wolni od chwili skrupułów moralnych nie wahali się kupczyć wdziękami własnych małżonek".
Przykładem korupcji politycznej na świecie jest skandal PMU 18, który dotyczył Wietnamskiego Ministerstwa Transportu.[4] Władze korzystały z państwowych funduszy do opłacania prostytutek, hazardu również kupna luksusowych samochodów.
Innym przykładem jest tzw. Tangentopoli (po włos. słowo w słowo łapówkogród) - termin, z którego korzystano do wnętrza celu określenia systemu panującego we Włoszech do czasu śledztwa Mani pulite (po włos. czyste ręce), które rozpoczęto 17 lutego 1992, jak to aresztowano Mario Chiesa, członka Włoskiej Partii Socjalistycznej. Symbolem Tangentopoli stał się Bettino Craxi, przywódca partii WPS.